Πάντα επίκαιρο!

Κάθε πρωὶ μόλις ἄκουγε τὸ βουητὸ ἀπὸ τὶς φωνὲς τῶν παιδιῶν, καθόταν στὴν πόρτα νὰ δεῖ τὴν Εὕα νὰ περνάει. Ἔβλεπε τὰ παιδιὰ μπουλούκια νὰ περνοῦν γιὰ τὸ σχολεῖο, μὲ τὶς μπλὲ ποδιὲς καὶ τὰ ἄσπρα γιακαδάκια, ἀγόρια καὶ κορίτσια.

Τὰ ἀγόρια ἦταν μὲ κομμένα μαλλιά. Γουλὶ τὰ κεφάλια τους. Ἀπόρησε!

«Θεία; Γιατί τὰ ἀγόρια ποῦ πᾶνε σχολεῖο δὲν ἔχουν μαλλιά;» «Ὑποθέτω γιὰ τὶς ψεῖρες! Ἔχουν καὶ αὐτοὶ τὴν νοοτροπία τῆς γιαγιᾶς σου.» «Οἱ ψεῖρες πᾶνε μόνο στὰ ἀγόρια; Γιατί τὰ κορίτσια ἔχουν μακριὰ μαλλιά;» «Μὴν ψάχνεις λογικὴ ἀπάντηση, σὲ παράλογες ἀποφάσεις!» Ὁ θεῖος ἄκουγε τὴν συζήτηση, γελώντας μὲ τὴν ἀπάντηση τῆς θείας, εἶπε. «Τὸ κούρεμα εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς τρόπους ἰσοπέδωσης, ποῦ χρησιμοποιοῦν πρὸς τὸ παρὸν γιὰ τὰ ἀγόρια! Ἴσως γιατί τὰ θεωροῦν πιὸ ἐπικίνδυνα! Πρέπει νὰ ὑποταχτοῦν νωρίς, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ σχολεῖο, μετὰ θὰ τὰ παραλάβουν νὰ τὰ ἀποτελειώσουν στὸ στρατό! Ἔχουν ἀρκετὸ χρόνο, νὰ τὰ κάνουν ἄβουλα ὑποχείρια τους…» «Ποῖοι εἶναι αὐτοί;» ρώτησε ρουφώντας κάθε τοῦ λέξη ἡ μικρή.

 «Τὸ κράτος! Πολλὲς φορές, θὰ σοὺ ποῦν, ὅτι τὸ κράτος εἴμαστε ἐμεῖς! Μὴν τοὺς πιστέψεις. Ἐμεῖς εἴμαστε ἡ πρόφαση, γιὰ νὰ μεταθέτουν τὶς εὐθύνες τους. Θὰ ἦταν ἀλήθεια, μόνο ἂν ἐφτίαχναν ὑπεύθυνους πολίτες. Μόνο ποὺ αὐτὸ δὲν τοὺς συμφέρει, γὶ αὐτὸ παράγουν μόνο πιόνια. Ἄβουλα, ἀκίνδυνα, ἀμόρφωτα, ἀνασφαλῆ, ἄτομα γιὰ νὰ κοιμοῦνται ἥσυχοι. Καὶ ἡ θρησκεία «κράτος» εἶναι. Ὁ καλλίτερος τρόπος γιὰ νὰ δημιουργήσεις ἕνα πιόνι, εἶναι νὰ τὸ κάνεις νὰ φοβᾶται. Αὐτὸ κάνουν οἱ θρησκεῖες, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς γής. Ὁ φόβος εἶναι ὁ χειρότερος ἐχθρός της ψυχῆς τοῦ ἄνθρωπου! Ὁ φόβος  εἶναι πολύτιμος  βοηθὸς τῆς ἐξουσίας!» «Τί εἶναι αὐτὰ ποῦ λὲς στὸ παιδί;»

 Διαμαρτυρήθηκε ἔντονα ἡ θεία γιὰ μία φορὰ ἀκόμη.  «Τὴν ἀλήθεια!»

«Γιὰ τὴν ἐκκλησία; Πῶς θὰ ζήσει χωρὶς νὰ πιστεύει σὲ κάτι;» «Τῆς ἀρκεῖ νὰ πιστεύει στὸν ἑαυτό της. Ἔτσι κι ἀλλιῶς δὲν πρόκειται νὰ τὴν βοηθήσει κανεὶς στὴν ζωή της. Οὔτε τὸ κράτος, οὔτε ἡ ἐκκλησία!» «Αὐτὸ εἶναι βλασφημία!»                                                 

«Οἱ ἄνεργοι καὶ οἱ πεινασμένοι, δὲν θὰ συμφωνοῦσαν μαζί σου!» «Ἢ ἐκκλησία δὲν βοηθᾶ τοὺς ἀπόρους;» «Φυσικὰ καὶ βοηθᾶ, νὰ γίνουν περισσότεροι! Ἀλίμονο, ἂν ἔπαυαν νὰ ὑπάρχουν οἱ ἄποροι καὶ «οἱ ἐνοχικοὶ» οἱ κὰτ ἐξοχὴν  πελάτες τους, τότε δὲν θὰ ἔχει λόγο ὕπαρξης! Γὶ αὐτὸ φροντίζει, δὲν τοὺς βοηθᾶ νὰ πάψουν νὰ εἶναι, ἄποροι! Τοὺς συντηρεῖ δίνοντας ἕνα ξεροκόμματο, ποὺ κι αὐτὸ ἀκόμα, ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι τὸ ἔχουμε δώσει! Τὰ χρήματα ποὺ ἔχει ἡ ἐκκλησία, ἀπὸ μᾶς τὰ ἔχει πάρει καὶ εἶναι πιὸ πολλὰ ἂπ ὅσα φαντάζεσαι. Βλέπεις τὸ «ἔργο» ποῦ παράγουν εἶναι προσοδοφόρο!» «Τί ἄλλο μπορεῖ νὰ τοὺς κάνει;» εἶπε ἐξουθενωμένη.

«Συγνώμη ἄν σου ἔθιξα τοὺς παπάδες, ἀλλὰ τὴν ἐξουσία  βοηθοῦν πάντα, ὅπως οἱ θεοὶ κι ὄχι τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ «ἐργασία» εἶναι δικαίωμα κάθε ἄνθρωπου! Εἶναι ἀξιοπρέπεια! Αὐτὸ τοὺς στεροῦν. Γιατί ἄραγε; Τί εἶναι ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς  «ἀξιοπρέπεια;» Ἕνα τίποτα! Ἕρμαιο, ἄβουλο φοβισμένο ἐξαρτημένο πιόνι, ἄρα ‘’ἀκίνδυνο’’ γιὰ τοὺς ἐξουσιαστές…»

Ἡ συζήτηση συνεχίστηκε. Ὁ θεῖος ἤρεμος ὅπως πάντα, κατασταλαγμένος ἀπὸ χρόνια, χωρὶς ἀπορίες πιά, μὲ κεῖνο τὸ σκωπτικὸ ὕφος καὶ ἡ θεία ἐκνευρισμένη, νὰ προσπαθεῖ νὰ περισώσει τὸ κύρος τῆς ἐκκλησίας, χωρὶς ἐπιχειρήματα ὅμως, στὰ μάτια τῆς Λήδας! Ἴσως ἤθελε νὰ πείσει τὸν ἑαυτό της, ποιὸς ξέρει γιατί.

ἰΜετὰ  ρώτησε τὴν μικρὴ ἀνήσυχη. «Τί συμπέρασμα ἔβγαλες, ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποῦ ἄκουσες Λήδα;»  Ἡ ἀπάντηση τῆς μικρῆς καταπέλτης. «Ὅτι ὁ θεῖος, ἔχει δίκιο γιὰ ὅσα λέει..» «Τί ἐννοεῖς;» εἶπε θυμωμένη! «Αὐτὰ ποὺ λέει ὁ θεῖος, τὰ καταλαβαίνω καλύτερα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ λὲς ἐσύ. Πρέπει σίγουρα νὰ ὑπάρχει αἰτία γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπω.» «Τί βλέπεις;» «Παιδιὰ μὲ ξυρισμένα κεφάλια, χωρὶς λογικὴ αἰτία, ἐσὺ τὸ εἶπες. Φτωχούς, ἄνεργους, τιμωρίες, ξύλο στὰ παιδιά. Εἶδα καὶ μερικὰ παιδιά, χωρὶς παπούτσια…» «Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὅλοι πλούσιοι!»

«Μποροῦν ὅμως νὰ ἔχουν ὅλοι παπούτσια καὶ μαλλιά.»